Marokkaanse hangjeugd: net Nederlanders

Zondagochtend vijf uur en ik ben klaarwakker. Niet omdat ik op stap ben geweest of om dat ik er vroeg uit moet. Nee, het is de herrie die van buiten komt die mij wakker houdt. Auto’s met stationair draaiende motor, harde muziek, schreeuwende jongens en een hoop getoeter.

Een snelle blik naar buiten leert mij dat ik van onze bewaker weinig actie kan verwachten. Zijn hokje tegenover ons huis is leeg. Hij leunt ontspannen tegen een van de auto’s waaruit monotone clubmuziek schalt. In het donker kan ik niet opmaken of het een sigaret is of een joint, waar hij met regelmaat trekjes van neemt. Wel is duidelijk dat er, naast hasj, ook de nodige drank wordt geconsumeerd. Naarmate de tijd verstrijkt, neemt het rumoer toe. Pech voor de bewoners die proberen te slapen.

Het huis wat Rik en ik delen ligt aan een doodlopend steegje. De ideale plek voor hangjeugd, zo ontdekten wij al snel. Niet alleen ’s nachts. Verderop in onze straat staat een school. We weten inmiddels precies wanneer het pauze is. Namelijk op het moment dat ‘ons’ steegje, net als de snackbar hier tegenover, volstroomt met Marokkaanse scholieren. Om een joint te roken. Want terwijl in het parlement de discussie over de legalisering van cannabis in volle gang is, wordt het onder de jeugd al lang volop gebruikt.

Mijn middagpauze valt meestal samen met die van de school. Vanaf ons balkon sla ik de blowende scholieren gade. Ze kletsen, ze lachen, discussiëren over het laatste proefwerk, proberen met een grapje indruk te maken op passerende meisjes en draaien een joint. Grappig, bedenk ik, deze Marokkaanse scholieren. Het lijken net Nederlanders.

foto-5-e1386075041897-300x225

 
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *