Vast in Marokko

Loubna. Een jonge Marokkaanse vrouw uit Al Hoceima. Op haar achttiende trouwde ze met een man uit Nederland. Ze kende hem niet goed, maar ze had vertrouwen in de toekomst. Nederland. Daar kon ze verder studeren, een baan vinden, haar eigen geld verdienen. Daar hadden vrouwen meer kansen en vrijheid dan in Marokko.

Maar het liep anders. De man van Loubna dumpte haar bij zijn ouders. De deur kwam ze niet uit. Het huishouden was haar taak, terwijl haar echtgenoot in hun echtelijke woning het ene na het andere feestje gaf. De keren dat ze thuis kwam, zaten er onbekende vrouwen op haar bank te roken en te drinken.

Ze raakte zwanger en kreeg een dochtertje. Een paar jaar later volgde een zoon. Nog steeds kwam ze de deur nauwelijks uit en tot overmaat van ramp werd ze door haar man mishandeld. Een keer had ze de moed om te vertrekken. Naar haar oom, die in het noorden van Nederland woont. Het duurde niet lang of haar man had haar gevonden. Hij toonde berouw en smeekte haar naar huis te komen. Ze wees hem af, totdat hij dreigde haar familie iets aan te doen. Ze nam geen risico en ging met hem mee terug.

Van het berouw wat hij ooit toonde was al direct niks over. De mishandelingen gingen onverminderd door. Tot op een dag het gezin naar Marokko vertrok om daar de zomer door te brengen. De schoonouders gingen ook mee en ze zouden in hun huis verblijven. Haar eigen familie kreeg Loubna niet te zien. Op een dag was haar man verdwenen. En met hem Loubna’s documenten: paspoort, verblijfsvergunning…alles. Haar man bleek terug naar Nederland te zijn gevlogen en had Loubna, inmiddels zwanger van de derde, en de kinderen bij zijn ouders in Marokko achtergelaten.

Geld kreeg ze nauwelijks, zo af en toe maakte hij een klein bedrag van de kinderbijslag over. Lang niet genoeg om van rond te komen. Soms kwam hij naar Marokko en bracht een paar weken door bij zijn gezin. Loubna’s dochter deed dan of ze ziek was. Ze wilde niet naar school uit angst dat haar vader haar moeder iets aan zou doen in haar afwezigheid. Ze is getraumatiseerd, net als haar broertjes, die ook stelselmatig werden mishandeld door hun vader. Loubna vertelde mij dat haar jongste zoontje, die het zwaarst te verduren had, zich nu ook agressief gedraagt op school.

Op een ochtend zette haar man de kinderen in de auto om ze naar school te brengen. Hij kwam niet terug. En toen na schooltijd de kinderen ook niet terugkwamen, wist Loubna dat het mis was. Haar man was weer vertrokken naar Nederland. Dit keer met haar kinderen. Vijf maanden lang hield hij hen uit haar buurt. Zelfs telefonisch kreeg ze haar kinderen niet te spreken. Tegen hen zei haar man dat hun moeder ze niet meer wilde zien.

Ze was wanhopig. Totdat iemand haar er op wees dat haar man haar verblijfsvergunning had afgepakt, maar dat ze er wel recht op had. Ze kon dus een nieuwe aanvragen. Maar nog voor ze haar nieuwe document had, kreeg haar man er lucht van. In de wetenschap dat Loubna in Nederland veel meer rechten zou hebben dan in Marokko, zette hij de kinderen op het vliegtuig en keerde met hen terug.

Niet lang daarna kwam Loubna erachter dat haar man van haar was gescheiden. Zowel in Nederland als in Marokko. De procedure om te scheiden in afwezigheid van een van de echtlieden, had haar ex-man netjes gevolgd. Hij was met de noorderzon vertrokken, zo verklaarde hij. Hij plaatste zelfs een advertentie in de krant met een oproep: ‘Loubna, waar ben je?’

Als een echtpaar in Marokko scheidt, dan krijgt de moeder zeggenschap over de kinderen. Zodra Loubna erachter kwam dat zij niet langer getrouwd was, wist ze dat ze vrij was om te gaan. Ze vertrok met haar dochter en zoontjes naar haar ouders.

Eind goed, al goed, zou je zeggen. Een moeder met een verblijfsvergunning, drie kinderen met een Nederlands paspoort. Niets houdt hen nog in Marokko. Maar de werkelijk is anders. De werkelijkheid is dat de vader van de kinderen zich heeft uitgeschreven uit Nederland en nu officieel in Marokko woont. Als Loubna het land uit wil met de kinderen, moet hij daar toestemming voor geven. En dat vertikt hij. Ze probeerde het via de rechter, die ondanks de feiten in het voordeel van haar ex-man besliste. Ze wil zo graag naar Nederland en daar een nieuw bestaan opbouwen. Niet voor haarzelf, nee, het geloof in haar eigen toekomst is ze kwijt. Maar voor haar kinderen. Haar dochter die wel de kansen moet krijgen die zij niet kreeg. Haar zoontje die dringend psychische hulp nodig heeft voor hij het slechte pad op raakt.

In december start een nieuwe rechtszaak, maar het is de vraag of die nog op tijd komt. De IND stuurde Loubna een brief: ‘U woont niet meer in Nederland mevrouw, uw verblijfsvergunning zal worden ingetrokken.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *